Είχε γίνει το αγαπημένο μου κυρίως το καλοκαίρι, αν και οφείλω να σου ομολογήσω ότι είναι λίγο "Καρυωτακικό", όπως θα έλεγε μειδιάζοντας και το Μαράκι.
Κατέληξα πως δεν υπάρχουν απαραίτητα αγαπημένες μελωδίες, μα μελωδίες που αγαπάμε παροδικά επειδή εκφράζουν την ψυχοσύνθεσή μας ή επειδή με τρόπο γλαφυρό παριστάνουν όλα όσα θέλουμε να πούμε και δεν μπορούμε. Η μουσική βασικά είναι το περίβλημα και το "αλατοπίπερο", γιατί όλη η ουσία είναι στους στίχους. Αυτή την περίοδο λοιπόν επανήλθε στην Playlist μου.
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΡΙΖΟΣ - ΤΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΩ
..."Πες μου πως θα'ρθεις, πριν να σβήσουνε οι φάροι"....
Ως φάροι αντιλαμβάνομαι πως νοούνται οι ελπίδες.
Δηλαδή, "Πες μου πως θα'ρθεις, πριν να σβήσουν οι ελπίδες"
Ελπίδες που φωτίζουν και μας καθοδηγούν.
Ελπίδες που μας αποτρέπουν από τη συντριβή στα βράχια.
Ελπίδες όχι απαραίτητα ρεαλιστικές.
Αν ήταν ρεαλιστικές δε θα ήταν ελπίδες, μα προσδοκίες.
Η ελπίδα ανέκαθεν είχε κάτι το ονειρικό, εξωπραγματικό και άπιαστο.
Δεν ξέρω αν η ελπίδα ποτέ σβήνει πραγματικά, από τη στιγμή που γεννηθεί.
Ίσως ναι, υπό συνθήκες.
Για να το θέσω αλλιώς, πιστεύω πως η ελπίδα λειτουργεί ως "παράσιτο" του συναισθήματος που της δίνει ζωή.
Αν σβήσει το συναίσθημα, σβήνει και η ελπίδα.
Διαφορετικά, όσο και να τη σκοτώνεις, σα Φοίνικας γεννιέται από τις στάχτες της και σα Λερναία Ϋδρα βγάζει κεφάλια και γιγαντώνεται.
Πολλή φιλοσοφία και σήμερα.
Φταίει το χαμόγελο που ήρθε στα χείλη μου μετά από μέρες.
Από μια μικρή στιγμή, μου άλλαξε ξαφνικά η διάθεση. Κι ένιωσα λιγότερο μόνη.
Δε σου κρύβω ότι πριν κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και για πρώτη φορά μετά από καιρό ένιωσα...όμορφη.
Φταίει το χαμόγελο.
Καλή σου νύχτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου