Απόψε δεν είναι η κατάλληλη μέρα για ομοιοκαταληξίες.
Ούτε για ταιριαστές εικόνες, ούτε για χρώματα.
Γράφω στην οθόνη όσα μόνο σε εσένα θα μπορούσα να πω -
μα αυτό το λευκό ψυχρό της χρώμα δε με βοηθάει - μου θυμίζει ότι μιλάω σε ένα μηχάνημα.
Πολύ θα ήθελα να γράφω με το μολύβι μου σε μία κόλλα χαρτί ή μία κάρτα -
και να χαμογελάω σκεφτόμενη την ώρα που θα τη διαβάσεις.
Όμως, ξέχασα!Οι χαμογελαστές στιγμές παρήλθαν άπαξ δια παντός.
Απότομα. Ακαριαία. Σα σφαίρα που σε χτυπά στην καρδιά και τα μάτια σου ίσα που προλαβαίνουν
να απορήσουν - γιατί με σκοτώνεις; Γιατί σ'αγαπώ.
Περίεργη εξήγηση για έναν φόνο.
Και πιο περίεργο που ο πόνος συνεχίζει και μετά θάνατον.
Σύμφωνα με την επιστημονική βιβλιογραφία το σώμα παύει να αισθάνεται με το που επέλθει το τέλος.
Γεγονός που με ωθεί στο συμπέρασμα ότι ουδείς από τους ερευνώντες έχει ποτέ αγαπήσει.
Γιατί η αλήθεια είναι ότι μετά το τέλος ο πόνος γίνεται όλο και πιο οξύς - πιθανόν γιατί νεκρώνεται εντελώς ο εγκέφαλος ενώ για κάποιο περίεργο λόγο η καρδιά εξακολουθεί να αισθάνεται.
Σου είχα υποσχεθεί μία μαντινάδα, γνήσια αυτή τη φορά, όχι γιαλαντζί.
Στύβω το κεφάλι μου να βρει τους στίχους όμως οι λέξεις κυλάνε σα νερό από μέσα μου -
δεν μπορώ να τις φράξω - ξεχύνονται ελεύθερες και πλημμυρίζουν άτακτα την οθόνη.
Θέλει πολλή πειθαρχία να γράψεις ποίηση, κι ο πόνος είναι τροχοπέδη.
Σου υπόσχομαι να σου γράψω αυτό που σου έταξα.
Σκουπίζω τα μάτια μου που πάλι τρέχουν και σκέφτομαι ότι
"Όχι, απόψε σίγουρα δεν είναι μέρα για ομοιοκαταληξίες."

Χριστίνα