Σήμερα προσπάθησα να κάνω κάτι για τον εαυτό μου.
Βγήκα και έτρεξα λοιπόν, χωρίς καν να πάρω μαζί το κινητό μου.
Απεξάρτηση!Το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.
Εάν η ζωή ήταν ταινία, εγώ θα επέστρεφα από το γήπεδο δυνατή και αποφασισμένη,
και ανάβοντας το θερμοσίφωνο για να κανω μπάνιο θα λικνιζόμουν στους ρυθμούς μίας
ροκ μουσικής πίνοντας παράλληλα ένα ποτήρι ουίσκι με ελάχιστο πάγο.
Θα σκεφτόμουν πως όλη η ζωή είναι μπροστά μου, πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο,
μπορεί εν μέρει να ένιωθα και τυχερή για την εξέλιξη των καταστάσεων.
Εάν η ζωή ήταν ταινία, θα ένιωθα όμορφη και αναζωογονημένη και θα έκανα ήδη σχέδια για
το πώς θα γεμίζω από δω και πέρα τα απογεύματα μου - γυμναστήριο, TRX, κολύμβηση.
Εάν η ζωή ήταν ταινία, θα διέγραφα τα πάντα από το κινητό, θα έριχνα την κάρτα SIM στην ταραγμένη θάλασσα, και θα πετούσα τη συσκευή επιδεικτικά σε έναν κάδο - ή καλύτερα θα την κομμάτιαζα με τη μύτη των τακουνιών μου.
Εάν η ζωή ήταν ταινία, η Χριστίνα θα έβγαινε νικήτρια και δυνατή, για μία ακόμη φορά, θα κέρδιζε το στοίχημα με τον εαυτό της.
Αντί αυτού, γράφω πάλι στη λευκή οθόνη και σου εύχομαι να περνάς όμορφα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου