επτασφράγιστη πια να'μαι, συμπαγής αντί διάφανη-
μέσα μου πια δεν βλέπεις .
Κλείδωσα, μ'ακούς;
Ούτε φιλί, ούτε χαμόγελο.Ούτε σκέψη.
Όχι γιατί φοβάμαι - τον ένιωσα το φόβο- τον νίκησα.
Είμαι η ίδια φόβος.
Είμαι εγώ η μοναξιά, εγώ και η παρουσία.
Κι αν σε αναζητώ, γίνομαι εσύ-
και είμαι όνειρο και ευχή.
Μα δεν προφέρω τ'ονομά σου-πια δεν επιτρέπεται.
Θαρρούν πως σε ξορκίζω αν δε σε καλώ- θαρρούν πως είναι λησμονιά η λήθη.
Μπορώ να ξεχάσω και να θυμάμαι - όπως μπόρεσες να υπάρχεις και να μην υπήρξες ποτέ.
Κλείδωσα, δε με πιστεύεις;
Τους υπάκουσα- είπαν πως δε σ'αγάπησα. Δε σ'αγάπησα.
Δε σ'ερωτεύτηκα. Δε σε λαχτάρησα, δε σε νοστάλγησα.
Κι όλα αυτά τα "δεν", τα σκάλισαν κλειδί μου για τον παράδεισο.
"Κλείδωσε, την ακούς;", σου φωνάζουν όλοι.
Ξέφρενο γέλιο - μα μόνοι τους γελούν ενόσω κλαίω.
Έλα να σου πω το μυστικό.
Έλα στ'όνειρό μου, να'μαστε μόνοι.
Κι όλα τα "δεν" μου, να τα γεννήσεις φιλί.
