Και στη βροχή σ'αντάμωσα και γίνηκες απάγκιο...
Και θαρρετά άπλωσα τα ονείρατά μου στα χέρια σου τα δυο-
χέρια τρεμάμενα, ζύγια που βάραιναν προς το παρελθόν.
Κοίτα με-δεν υπήρξα ποτέ.
Σαν το νερό εξατμίστηκα στη ζέση του τότε σου.
Σαν στάχτη διαλύομαι στη φωτιά του τώρα σου.
Η σειρά μου δεν ήρθε ακόμη-
η σειρά μου δεν θα έρθει ποτέ.