Το απαλό σου δέρμα γλιστράει σα μετάξι κατω από τα δάχτυλά μου-και μου χαμογελάς.
Τόσο πολύ που παύει να κάνει κρύο, παύει να είναι νύχτα-και εγώ δεν είμαι πια εγώ-
μέσα από το γέλιο σου αναδύομαι και παίρνω σάρκα και οστά.
Όχι, δεν υπήρξε ζωή πριν από σένα.
Ούτε όνειρα υπήρξαν.
Δεν υπήρξαν λόγια- οι λέξεις απλή ηχώ στο απόλυτο κενό.
Ταξιδεύω στη γραμμή της ζωής σου-για λεπτά,μέρες,χρόνια...
Συνοδοιπόρος σου κρυφός-πάντα εκεί για να ξαποστάσεις αν ο δρόμος σε κουράσει...
Θα γίνω νερό να ξεδιψάσεις, ήλιος να ζεσταθείς, ελπίδα να πιστέψεις...
Ταξιδεύω κι άλλο.
Λίγο πριν φτάσω στη γραμμή της καρδιάς δειλιάζω-
στα τόσα χρόνια, άνοιξε η γραμμή χαράδρα.
Απέναντί μου το τέλειο- εσύ- το ζαχίρ μου.
Στέκομαι στο χείλος και κρατιέμαι από το χέρι σου.
Αν πέσω μέσα θα χαθώ και αν φύγω θα πεθάνω...
Μα αν χαθώ θα'χω καρδιά για να σε νανουρίζουν γλυκά οι χτύποι της τα βράδια...
Αφήνω τα χέρια και πέφτω...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου