Γύρνα πλευρό και κράτα με,για μια στιγμή σιμά σου,

όπως δεν μ'άγγιξες ποτέ-ν'ακούσω την καρδιά σου...

Κι αν είναι οι χτύποι δανεικοί σαν ρολογιού τους δείκτες,

όπου αντίστροφα μετρούν τις φωτεινές μου νύχτες-

μου φτάνει που τους ένιωσα σαν της βροχής τις στάλες

να αργοκυλάνε ρυθμικά στου ονείρου μου τις σκάλες...

Εκεί όπου ανέβηκα θαρρώντας θα σε φτάσω-

 μα φαίνεται δεν πρόλαβα, μοιραίο να σε χάσω;

Κι είναι εκείνη που απαλά αγγίζει το κορμί σου,

στο στήθος της όταν μετρά την κάθε αναπνοή σου...

Και τα σκαλιά εγίνηκαν γκρεμός να τον κατέβω-

να μη θωρώ,να μην πονώ, να πάψω να ζηλεύω...