Πέρασε καιρός...



the eternal sadness of a painted smile

 Πάει καιρός.
Και πάλι νύχτα στέκομαι να κοιτάζω το λευκό χαρτί,
Παλεύοντας να καλλιεργήσω μιαν έμπνευση άγουρη - μια φαντασία στείρα-
τί κι αν την έσπειρα με σκέψεις και αισθήματα;
άγονο έδαφος και λέξεις δεν μπορώ να θερίσω...
Πάει καιρός.
Ω, ναι! Πια κατάλαβα και τώρα σε ευγνωμονώ-
γιατί σαν άνεμος έφυγες και παρέσυρες τη σκέψη μου μαζί σου.
Ελεύθερη φυλακισμένη και σα φυγάς γέννησε τις ομορφότερές της ρίμες-
και δεν την είδες, γιατί αόρατη ήταν κι όσα εκείνη μπόρεσε να δει
ίσως ποτέ να μην έγιναν.
Κι έγραφα για ώρες, μέρες, χρόνια -
και πάλι όσα ήθελα να πω σφραγίστηκαν για πάντα σε μια απουσία.
Πώς όλοι με κοιτούσαν να κινώ τα χείλη μου- μα ήχος δεν έβγαινε-
παρά μόνο για να τον ακούσεις εσύ.
Εσύ που στο αντίο σου ήσουν γιασεμί και στο χαιρετισμό σου τριαντάφυλλο γεμάτο αγκάθια.
Εσύ που σα σκιά πότε με ακολουθείς, λες κι είσαι αγάπη,
και πότε φεύγεις μπροστά-
να ξεφύγεις - μα, από τί να ξεφύγεις;
Δεν είμαι εγώ αυτή που φοβάσαι-δεν είμαστε εμείς.
Κοίτα πίσω από τις προτάσεις. Πίσω από τις ομοιοκαταληξίες.
Στέκομαι και προσμένω να με βρεις.