Ο ταχυδακτυλουργός και το κόλπο με τα μαχαίρια

Ο ταχυδακτυλουργός βγάζει τα μαχαίρια. Τα ακονίζει με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο-φλερτάρει με το κοινό του. Στην ατμόσφαιρα διαχέεται ένα μείγμα ερωτισμού και αγωνίας καθώς το κοινό λαίμαργα επευφημεί, διψώντας για αίμα. Η επιτυχημένη, συμβατική εκτέλεση του κόλπου δεν αρκεί. Το κοινό απαιτεί να υπάρξει και πόνος.  Γιατί η ευφορία του δεν συνδέεται με την ψυχαγωγία - το κοινό απομυζεί και τρέφεται από τη δυστυχία των άλλων. Μ'αυτό τον τρόπο ικανοποιεί τον εγωισμό του - παρασιτικά. Στερείται μεγαλοσύνης και πρωτοβουλίας - γι'αυτό άλλωστε είναι καταδικασμένο να μείνει αιώνια κοινό και να μην πάρει ποτέ τη θέση του performer.
Τα φώτα χαμηλώνουν. Και η παράσταση ξεκινά.

Το υποψήφιο θύμα παίρνει θέση απέναντι από τον ταχυδακτυλουργό. Κορίτσι εύθραυστο θα την περιέγραφαν αργότερα, μα φορούσε πάντα το πέπλο του δυναμισμού και το ζωγραφισμένο χαμόγελο που απαιτούσε η παράσταση. Ο ταχυδακτυλουργός δεν την κοιτάει στα μάτια -μα, πότε άραγε το είχε κάνει; Δε φοβάται- εμπιστεύεται το δάσκαλό της - εξάλλου, έχουν αμέτρητες φορές προβάρει το κόλπο και ποτέ δεν την τραυμάτισε. Φωνές, όλο και πιο δυνατές, όλο και πιο διψασμένες. Μπροστά στα μάτια της συντελλείται η αλλαγή, που δεν μπορεί να αποτρέψει. Πρώτη φορά στην καριέρα της δειλιάζει - σκέφτεται να λιποτακτήσει, να εγκαταλείψει το μάγο, μα ο επαγγελματισμός της δεν της επιτρεπει να αφήσει τη θέση της - κι άλλωστε, η εμπιστοσύνη δε μπορεί να χαθεί μέσα σε λεπτά. Ο ταχυδακτυλουργός ρίχνει το μαχαίρι. Υπόκωφος ήχος - το μαχαίρι τη χτυπάει στην καρδιά. Ο πόνος τη διαπερνά μα δεν τον νιώθει, όταν δεν πιστεύεις σε κάτι πώς να το αισθανθείς; Τον κοιτάζει με έκπληκτα μάτια και μετά στρέφεται στο κοινό που πριν λίγο την καλωσόρισε. Μάτια κενά και μια βουβή αναμονή - το κοινό δεν χειροκροτεί ποτέ το βοηθό - μόνο τον πρωταγωνιστή. Λίγο πριν σωριαστεί κατάχαμα καταλαβαίνει πως η θυσία της ήταν η κάθαρσή τους.

Σιωπή για ελάχιστα δευτερόλεπτα και μετα κραυγές τρόμου και αναστάτωσης - υποκρισία.Ο μάγος κρύβει το προσωπό του στα χέρια του.

Στο δικαστήριο μόνο ο θύτης. Φόνος εξ'αμελείας η ετυμηγορία. Αθώος ο κατηγορούμενος. Και το κοινό αθώο. Μέχρι την επόμενη παράσταση.