Δεν ξέρω πότε έπαψα να ελπίζω-δεν ξέρω αν έπαψα να σ'αγαπώ. Μη με ρωτάς αν θα πάψω. Το χαμόγελό σου όταν σε αγκαλιάζει είναι για μένα ο πιο επίπονος λυτρωμός- σα μαχαίρι με βελούδινη λεπίδα κόβει την καρδιά μου-δεν στάζει αίμα ούτε δάκρυα πια. Αγγίζω την αριστερή μεριά του στέρνου μου- κι ανακουφισμένη ακούω τους καθησυχαστικούς ρυθμικούς χτύπους...Και προχωράω.