Σάββατο 11 Δεκεμβρίου 2010

Ωδή στο ανεκπλήρωτο

Τον κρυφοκοιτάζει.
Σαν τον κλέφτη αρπάζει τις στιγμές του και τις κάνει φυλαχτό στα στήθη
.Ένα αχνό μειδίαμα σχηματίζεται στα χείλη της- τον καμαρώνει.
Ξάφνου γυρίζει και την κοιτάει.Της γελάει με αυτό το χαμόγελο που κάνει τη βαρυχειμωνιά ανοιξιατική γιορτή.
Και τότε ξέρει-
δεν θα του πει ποτέ τί κρύβει μέσα της.
Του γελάει κι αυτή και στρίβουν προς την έξοδο.
Δύο παλιοί γνώριμοι-δύο καλοί φίλοι.

3 σχόλια:

  1. Ο κόραξ κοιτά μακρόθεν. Η σιωπηρή οργή πυρπολεί τ'άντερα, την καρδιά, φτάνει μέχρι την πικραμένη διχάλα. Δεν είναι κύκνος πια, δεν κολυμπά σε όμορφες λίμνες. Ρίχνει μια τελική κλεφτή ματιά, και μονολογεί: "Αρκετά πέταξα πάνω απ'την αποξηραμένη λίμνη, ώρα να πετάξω μακριά. Ώρα να συμφιλιωθώ με την κορακινή μου φύση. Ώρα να ακυρώσω το δείπνο της Τετάρτης."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τέλειο...Πολύ ποιητικό...έχεις ταλέντο...Ειλικρινά! :) Αν και πολύ στενάχωρο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μπορούμε να βγάλουμε τον εσωτερικό τοίχο και να ενώσουμε την κουζίνα με το καθιστικό για να γίνει πιο ευρύχωρο, αλλά θα κάνει ρεύμα το χειμώνα. Εναλλακτικά μπορούμε να προσθέσουμε μια νησίδα στο μέσο της κουζίνας για να μαγειρεύετε με την άνεσή σας και να σπρώξουμε το καθιστικό κατά 1.5 μέτρο, αλλα θα έχετε πρόβλημα στις μεγάλες συγκεντρώσεις. Δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο σε αυτά τα τετραγωνικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή