The Tale Tailor

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ'αγάπησες
σε περασμένα χρόνια.

Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα,
και σε βροχή, σε χιόνια,
δεν τραγουδώ παρά γιατί μ'αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου
μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,
μόνο γι'αυτό είμαι σαν κρίνο ολάνοιχτο
κι έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,
μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

|Μαρία Πολυδούρη|

The road not taken

Ο δρόμος χώριζε στα δύο
σε δάσος φθινοπωρινό
δεν ήξερα ποιον να διαλέξω
(πώς και τους δυο να ταξιδέψω;)
στάθηκα εκεί ώρα πολλή
κι αγνάντευα τον έναν
ως που έστριβε στα χαμόκλαδα.

Και ύστερα, τον άλλο πήρα
υπήρχε λογος για αυτό -
μου φάνηκε πιο ταιριαστό -
γιατ'ήταν πιο χορταριασμένος
κι έπρεπε να τον στρωσω εγώ.

Ανοίγονταν περίπου ίδιοι,
στρωμένοι φύλλα απάτητα,
κι είπα "τον πρώτο άλλη φορά"
αλλά ο δρόμος φέρνει δρόμο
και γυρισμό δεν έχει πια.

Αναστενάζοντας θα λέω
χρόνια πολλά, καιρούς μετά:
"Πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο
από τους δύο δρόμους
και αυτό έκανε τη διαφορά."

|Robert Frost|

Μονόγραμμα

Μες στη μέση της θάλασσας

από το μόνο θέλημα της αγάπης, μ'ακούς;

Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ'ακούς;

Άκου, ποιος μιλάει στα νερά και ποιος κλαίει, ακούς;

Είμαι εγώ που φωνάζω κι είμαι εγω που κλαίω, μ'ακούς;

Σ'αγαπάω, σ'αγαπάω, μ'ακούς;

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς

και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να'ρθω.

Που δεν θέλω αγάπη αλλά θέλω τον αέρα που αναπνέεις

Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση

έτσι σ'εχω κοιτάξει που μου αρκεί.

Να'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί

μες σε αυτά που το πέρασμά σου αφήνει.

Οδυσσέας Ελύτης

Μπορώ απόψε να γράψω τους πιο θλιμμένους στίχους:
"Την αγάπησα.
Κάποτε μ'αγάπησε κι κείνη.
Σε νύχτες σαν και τούτη στα χέρια μου την κράτησα
την φίλησα χίλιες φορές κάτω απ'το φως των άστρων.
Πώς να μην αγαπήσω τ' απέραντά της μάτια;
Η ίδια η νύχτα κάνει ν'ασπρίζουν τα ίδια δέντρα.
Εμείς, οι εμείς του τότε, δεν είμαστε πια ίδιοι.
Τώρα πια δεν την αγαπώ και ας την αγάπησα τόσο.
Αέρι η φωνή μου γινόταν για να παίξει στο αυτί της.
Τώρα κάποιου άλλου θα'ναι,
όπως πριν των δικών μου φιλιών, το κορμί της και τ'απέραντα μάτια.
Όχι, πια δεν την αγαπώ, αν και ίσως να γελιέμαι -
Η αγάπη αν είναι σύντομη, ράθυμη η λησμοσύνη.
Ακόμη κι αν τούτος ο πόνος είναι ο στερνός που μου δίνει
Κι αν οι στίχοι αυτοί θα'ναι οι στερνοί που της γράφω."

Pablo Neruda

Το κοχύλι

Έχω ένα κοχύλι, μαζεμένο τυχαία από μία υπέροχη παραλία, έναν χειμώνα πολύ παλιά,

μπορεί και 25 χρόνια πριν.

Το είχε ξεβράσει η θάλασσα.

Ένα υπέροχο, ζεστό σοκολατί χρώμα

με άκρες μπεζ και πορτοκαλί.

Η φύση κάνει πάντα τους πιο όμορφους συνδυασμούς.

Έκτοτε, αναζήτησα πολλές φορές ένα όμορφο κοχύλι να ξαναβρώ αλλά κανένα δεν ήταν ίδιο...

Ο.Ε.

Εγώ θέλω να κοιμάμαι δίπλα σου.
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ.
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα.
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια.
Και να'μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο -
και να'μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς.
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου και να παρακαλάω να σε ήξερα μια ζωή.
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις.
Και να λιώνω όταν μου χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς.
Και να μην καταλαβαίνω όταν μου λες ότι σε απορρίπτω.
Και να αναρωτιέμαι πως σου πέρασε από το νου ότι ποτέ θα σε απορρίψω.
Και να σου γράφω ποιήματα και να αναρωτιέμαι γιατί δε με πιστεύεις.
Και να σ'αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια.
Και να τριγυρίζω στην πόλη και να τη νιώθω άδεια χωρίς εσένα.
Και να σ'αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς.
Και κάπως, με κάποιο τρόπο, να σου εκφράζω έστω και λίγο

Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναλυτικό
Τον άνευ όρων
Τον τα πάντα πληρούντα
Τον δίχως τέλος και αρχή

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

The Tale Tailor

Τρίτη 12 Ιουλίου 2022

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου