Αγναντεύει από το παράθυρο της. Πάντα μελαγχολική και λιγομίλητη. Όλοι προσπαθούν να μαντέψουν ποια τρομερή συμφορά της έκλεψε τη χαρά.

Και όλοι της μιλούν και της γελάνε - χαμογελά κι εκείνη όμως μόνο με τα χείλη της. Τα μάτια της δεν ακολουθούν - είναι πάντα θολά κι ονειροπόλα. Στις συζητήσεις απαντά μονολεκτικά και σχεδόν αφηρημένα. Κάποτε ήρθαν και σε μένα, που τη γνώριζα καλά, να με ρωτήσουν αν ξέρω γιατί δε μιλάει σχεδόν ποτέ.

- "Γιατί ό,τι και να πει πια δεν είναι αρκετό για να τον φέρει πίσω...", τους απάντησα.