Στ'όνειρο μου ψιθύρισες να μη φοβάμαι - πως έφτασες σε λιμάνι απάνεμο και μακρινό.
Τη δάμασες τη θάλασσα.
Καπετάνιος σάλπαρες περήφανος, όπως ήθελες.
Όπως σου άρμοζε.
Μα, το ταξίδι δεν τελείωσε ακόμη.
Γιατί είν'η άγκυρα μπλεγμένη με αναμνήσεις στο βυθό, στο μικρό μόλο στο Μαραθώνα.
Κανείς δεν θα την ανασύρει, μ'ακούς; Μη φοβάσαι.
Δεν βλέπουν τα μάτια των ανθρώπων στο σκοτάδι.
Κι είναι κι εκείνη η σκουριά - η νοσταλγική, η ταξιδεύτρα - που αγκαλιάζει τα παλιά
μα αν τη σκαλίσεις θα μας βρεις νέους, δυνατούς, κι εμένα να τρέχω στα σημάδια των βημάτων σου.
Κι έτσι στη θύμησή μου θα είσαι κι εγώ στη δική σου.
Αιώνια, πολυαγαπημένε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου