Κόκκινη κλωστή δεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη,
θύμησες σαν παραμύθι, που αναδύονται απ' τη λήθη.
Νόστος απ'τα μάτια στάζει, δεν είν'δάκρυ κι όμως μοιάζει!-
πιες τη δίψα σου να σβήσεις, μέθυσ' από αναμνήσεις.
Νύμφη γέννησέ με πάλι- και φτερά πλέξε μου ατσάλι,
φύσα αγέρι και πετάω, μα όσο μακριά κι αν πάω, στις φτερούγες σου ακουμπάω.
Φωλιά χτίζω το μέλλον μου που είναι παρόν δικό σου,
και μέσα στον καθρέφτη μου κοιτώ το είδωλό σου.
Και είσαι εγώ ή είμαι εσύ, κανείς δε το διακρίνει,
σταγόνες είμαστε και οι 2 απ'του καιρού την κρήνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου